قطار خالی

اگر قصد پراکنده کردن جمعی را که میان‌شان نشسته‌اید، دارید؛ از سیاست سخن بگویید.

رفتیم الواتی، چایی پررنگ خوردیم!

ساعت سه نصف‌شب که درس‌هام تموم شد سروصدای شکمم بلند شد. لباس پوشیدم و به این امید زدم بیرون که «علی‌رضا»، سر مغازه‌اش باشد. بسته بود، عوضش چراغ مغازه‌ی «علی» روشن بود.
مثل خمپاره‌ی شصت فرود اومدم اون‌جا.
• «دیوونه مگه خونه زندگی نداری تا الان سر کاری؟»
•• «دیوانه چو دیوانه ببیند، خوشش آید. تو، این وقت شب، این‌جا چی‌کار می‌کنی؟»
• «گرسنه‌مه، اومدم چیزی بگیرم، بخورم.»
•• «التماس دعا! واسه منم بگیر.»
• «پاشو موتورت رو روشن کن یه سوپری پیدا کنیم باز باشه.»
تا سر شهر رفتیم، دریغ از یکی! تا این‌که چشمم افتاد به یه جیگرکی، به منقلش و آتیشش، به سیخ‌های جیگر...
اندازه‌ی پول پفک و بیسکوییت تو جیبم گذاشته بودم.
• «علی، پول همراته؟»
•• «آره»
• «چه‌قدر؟»
•• «خیلی»
• «بریم؟»
•• لبخند شیطنت‌باری زد: «بریم!»

هوس‌های نطلبیده و برنامه‌ریزی‌نشده، لذّت بیش‌تری دارند.
دفعه‌ی بعد، هر وقت آمد، مقاومت نکنید تا ببینید راست می‌گم!

به غم طعنه زدم من

«ابراهیم حامدی»؛ به هیچ‌وجه من‌الوجوه، خواننده‌ی محبوب من نیست،
ولی نمی‌توان از «قاصد»ش صرف‌نظر کرد!

دانلود ترانه «قاصد» با صدای «ابی»

در بیابان

• قبله کدوم وره؟
•• می‌خوای نماز بخونی؟
• نه، می‌خوام بشاشم!

همین جا نگه‌دار

هر چه بیش‌تر آشنا می‌شیم بیش‌تر از هم بدمون می‌آد.

پی‌نوشت: این بالایی بی‌خود می‌گه! اون، شاید ولی من عمراً!

کم‌تر بخواه مرغ سحر، ناله سر کند

بعضی چیزا رو نمی‌شه شرح داد. باید دید تا فهمید.
نمی‌گم خیلی زود، نمی‌گم خیلی دور، امید که هر وقت طاقتش رو داشتی، ببینی.

کاش که همسایه‌ی ما می‌شدی

• باید برم. منتظرم هستند.
•• دلت می‌آد تنهام بذاری؟
• عاشق می‌خوای یا قناری در قفس؟

کاروان غنچه‌های سرخ

گفت: «زن زیبایی است».
دورادور، چند باری دیده بودمش.
تأیید کردم.
از قضا ساعتی بعد دیدم رد می‌شد در حالی که با دوست هم‌راهش صحبت می‌کرد. نظرم را پس گرفتم.
زنان را دو جا باید دید و آن‌گاه زیبایی‌شان را سنجید:
وقتی سکوت می‌کنند،
وقتی دهان به حرف باز می‌کنند.

که می‌میرم ز بی‌آبی

خواهش می‌کنم مرا نبخش.
نمی‌خواهم مدیون تو باشم.

ندارم غیر از این حُسنی

با این همه عیب و ایراد، به این دل‌خوشم که انتقادپذیرم!